العجل یوسف کنعان که پدر مجروح است

دارد از سوز جگر، شاه به خود می پیچد

زهر کاری شده، ناگاه به خود می پیچد

چقَدَر خونِ جگر می چکد از لبهایش

کنج سرداب و لب چاه به خود می پیچد

حسنی دیگر و یک خواهر و تشتی پر خون

گوشه ی سامره یک ماه به خود می پیچد

روضه ی مقتل و لب تشنگی اهل حرم

می کشد از جگرش آه ، به خود می پیچد

از غم بی کسی مهدی خود دلخون است

در غریبی شبانگاه به خود می پیچد

آخرین زمزمه اش را به پسر می گوید

العجل مهدی خونخواه، به خود می پیچد

سینه ی مادرش از هجمه ی در مجروح است

از غلافی که فرود آمده .. پر... مجروح است

زیر لب صوت حزینی است به لبهای حسن

در غم فاطمه هر دیده ی تر مجروح است

حال و احوال حرم حزن غریبی دارد

آسمان تیره و تار است قمر مجروح است

جبرئیل آمد و با خود خبری را آورد

العجل یوسف کنعان که پدر مجروح است

روضه ی ساقی عطشان اثرش معلوم است

تشنگی برده امانش و جگر مجروح است

گوشه ی کرب و بلا قامت هر سرو رشید

با فرود آمدن داس و تبر مجروح است

سامرا کرب و بلایی شده از غربت او

حسن عسکری از ظلم و شرر مجروح است